W opisywanym wdrożeniu oferta w załącznikach sprawy leży w tym samym katalogu co pozostałe pliki i różni się od nich znacznikiem w tabeli plików. Użytkownik wgrywa ofertę w oknie ofert, a przeglądarka po udanym wgraniu nadaje plikowi znacznik.
Wysyłka wiadomości czyta jeden katalog sprawy, więc ofertę wyróżnia znacznik zapisany w tabeli plików, a nie osobny podkatalog. Dodatkowy plik, zwany tu nakładką, jest podpięty parametrem do gotowego ekranu załączników i ukrywa na liście pliki bez znacznika, bez zmiany pliku tego ekranu.
Oferta jest plikiem w katalogu sprawy, który ma znacznik w tabeli plików; osobnego katalogu nie ma. Okno ofert pokazuje tylko pliki ze znacznikiem, a okno plików sprawy pokazuje komplet. W opisywanym wdrożeniu lista załączników w oknie wysyłki wiadomości zawiera wszystkie pliki sprawy.
Dla Twojej firmy ważne jest, który rodzaj pliku trzeba odróżniać od pozostałych i czy wysyłka wiadomości czyta jeden katalog. Pytania na końcu strony pomagają to ustalić.
Dwa okna załączników to jeden ekran z różnym kodem w adresie
Okno „Dodaj pliki do maila” i okno „Dodaj ofertę” to w opisywanym wdrożeniu ten sam ekran z różnym kodem konfiguracji. Kod wskazuje katalog w słowniku konfiguracji, a ścieżka katalogu zawiera symbol identyfikatora sprawy. Oba okna czytają katalog sprawy, więc ścieżka okna ofert wskazuje w konfiguracji ten sam katalog co ścieżka okna plików.
Schemat pokazuje katalog sprawy z dwoma plikami: ofertą ze znacznikiem i zdjęciem bez znacznika. Pod katalogiem leży tabela plików z kolumną typu dokumentu, w której oznaczony jest jeden wiersz, a drugi pozostaje pusty. Z lewej strony strzałka prowadzi od wgrania w oknie ofert do katalogu, a od katalogu przeglądarka nadaje znacznik w tabeli plików. Z prawej widać okno ofert z plikami ze znacznikiem i okno plików sprawy z kompletem plików. Pasek na dole przypomina, że wysyłka wiadomości czyta katalog sprawy bez podkatalogów.
Sprawa, do której wgrywa się pliki, powstaje tak, jak opisuje tekst o sprawie uszkodzeń przy zamknięciu zlecenia przyjęcia. Adresata powiadomienia o sprawie opisuje osobny tekst o adresacie powiadomienia według kodu pocztowego.
Wysyłka wiadomości czyta jeden katalog sprawy, bez podkatalogów
Według konfiguracji opisywanego wdrożenia wysyłka wiadomości czyta wyłącznie katalog sprawy, bez podkatalogów. Plik leżący w podkatalogu nie byłby widoczny w oknie plików sprawy i nie dołączałby się do wiadomości. To powód, dla którego oferta nie ma osobnego katalogu.
W opisywanym wdrożeniu jeden wspólny katalog służy plikom sprawy. Ofertę rozpoznaje w nim znacznik typu dokumentu w tabeli plików.
Oferta jest plikiem w katalogu sprawy, który ma znacznik; osobnego katalogu nie ma.
Ogólny mechanizm wysyłki wiadomości z systemu magazynowego opisuje strona, której temat to ogólny opis wysyłki wiadomości. Tutaj ważny jest tylko jeden jej element: wysyłka czyta jeden katalog i nie schodzi do podkatalogów.
Znacznik w tabeli plików zastępuje osobny katalog
Ofertę rozpoznaje znacznik typu dokumentu w tabeli plików. Kod wgrywania plików sam nie zapisuje typu dokumentu w tabeli plików. Zapytanie, które oznacza plik, dopasowuje wiersz po identyfikatorze sprawy i po końcówce ścieżki w postaci katalog i nazwa pliku. Nie używa porównania wzorcem z symbolem wieloznacznym, bo podkreślnik w nazwie byłby wtedy wieloznaczny. Samo porównanie identyfikatora oznaczyłoby pliki całej sprawy.
Tabela pokazuje, co widać w którym oknie (dane przykładowe).
| Plik w sprawie | Znacznik oferty | Okno ofert | Okno plików sprawy |
|---|---|---|---|
| Plik A, oferta wgrana w oknie ofert | tak | widoczny | widoczny |
| Plik B, zdjęcie | nie | ukryty | widoczny |
| Plik C, wgrany w oknie ofert, znacznika nie udało się nadać | nie | po ponownym otwarciu ukryty; w chwili wgrania wiersz jest widoczny razem z komunikatem o nieudanym znaczniku | widoczny |
| Plik D, wgrany w oknie plików sprawy | nie | ukryty | widoczny |
Ukrycie pliku w oknie ofert nie rozdziela plików: leżą razem w katalogu sprawy, a okno ofert pokazuje na liście tylko te ze znacznikiem.
Znacznik nadaje przeglądarka po udanym wgraniu pliku
Znacznik nadaje przeglądarka po udanym wgraniu, a nie serwer. Wiersz trafiający do tabeli plików nie niesie informacji, z którego okna wgrano plik. Dlatego mechanizm w bazie nie odróżniłby oferty od zdjęcia.
Nakładka opakowuje funkcję wysyłania pliku z ekranu załączników i podmienia metodę ustawiającą nazwę po wgraniu. Wtedy zna nazwę nadaną przez serwer. Przy kolizji nazw program wgrywający zmienia nazwę pliku, a nakładka poznaje nazwę dopiero po wgraniu. Nakładka ładuje się po pliku platformy i oryginału nie zmienia.
- Znacznik nadany: plik jest ofertą i po ponownym otwarciu okna ofert pozostaje na liście.
- Znacznika nie nadano: komunikat każe nie wgrywać pliku ponownie i zgłosić sprawę administratorowi.
Komunikat ma prosty powód: ponowne wgranie zdublowałoby załącznik w wiadomości. Plik został wtedy wgrany i dołączy się do wiadomości, ale nie ma znacznika oferty.
Nakładka wpina się w gotowy ekran parametrem adresu
Nakładka wchodzi do ekranu załączników przez parametry jego adresu. Jeden parametr dokleja do ekranu plik nakładki, a drugi uruchamia funkcję startową okna. Plik ekranu nie jest zmieniany. Wersję nakładki niesie sam parametr: ekran dokleja rozszerzenie po wartości parametru, więc znacznik wersji wpisany w wartość trafia do adresu pliku. Stałą wersji podbija się w funkcji otwierającej okno.
Po otwarciu okna ofert nakładka pobiera zapytaniem listę plików sprawy ze znacznikiem oferty, pomijając usunięte, i ukrywa pozostałe wiersze listy. Okno plików sprawy widzi komplet plików i niczego nie oznacza. Nakładka podpina tam tylko pytanie przed usunięciem. W normalnej pracy jedynym dodatkiem w oknie ofert jest pytanie przed usunięciem pliku.
- Okno ofert: filtr ukrywa pliki bez znacznika, a znacznik obowiązuje wyłącznie w tym oknie.
- Okno plików sprawy: pokazuje komplet plików i niczego nie oznacza.
Ekran wkleja zdekodowane parametry adresu do skryptu strony w apostrofach, dlatego adresy okien buduje się bez czterech znaków: apostrofu, cudzysłowu, ukośnika wstecznego i znaku &. Funkcję startową podaje samo wywołanie. To granica tego mechanizmu: adres okna musi być zbudowany według tej zasady.
Inne powiązanie załącznika z regułą opisuje strona, której temat to załącznik jako warunek.
Wspólny katalog oznacza, że lista załączników obejmuje pliki całej sprawy
Wspólny katalog ma skutek dla wysyłki: lista załączników w oknie wysyłki wiadomości zawiera wszystkie pliki sprawy. Wyjęcie pliku z jednej wiadomości usuwa pozycję z listy tej wiadomości, a plik zostaje w sprawie. Kosz w oknie wiadomości nie kasuje pliku.
Makieta pokazuje okno z jednym plikiem i pytaniem przed usunięciem. Pytanie przed trwałym usunięciem pliku działa tak: kliknięcie przycisku „Usuń” jest przechwytywane w fazie capture na dokumencie, a po zgodzie użytkownika ten sam przycisk jest klikany ponownie z flagą przepuszczenia, więc usuwa niezmieniony kod ekranu. Tekst pytania brzmi „Czy na pewno chcesz usunąć plik [nazwa pliku]? Usuniętego pliku nie będzie można przywrócić.”
Przykład (dane wymyślone). Użytkownik otwiera okno ofert dla sprawy i wgrywa Plik A, czyli ofertę. Plik trafia do katalogu sprawy, a przeglądarka po udanym wgraniu nadaje mu znacznik oferty w tabeli plików. Po ponownym otwarciu okna ofert widać Plik A, a Plik B, zdjęcie wgrane w oknie plików sprawy, jest ukryty.
W oknie wysyłki wiadomości na liście załączników są oba pliki. Użytkownik może wyjąć zdjęcie z tej wiadomości, a plik zostaje w sprawie. Gdyby znacznika nie udało się nadać, okno pokaże komunikat, żeby nie wgrywać pliku drugi raz.
Cztery pytania do analizy w Twojej firmie
Odpowiedzi na te pytania nie są faktami z opisywanego wdrożenia, tylko tematami do ustalenia w Twojej firmie.
- Który rodzaj pliku w sprawach Twojej firmy trzeba odróżniać od pozostałych i czy wysyłka wiadomości czyta jeden katalog?
- Czy rozróżnienie ma być ukryciem na liście, czy rozdzieleniem plików, i kto ogląda okna?
- Kto nadaje znacznik: użytkownik czy program, i w którym momencie?
- Co ma zobaczyć użytkownik, gdy plik trafił do katalogu, a znacznika nie udało się nadać?